TheCoCuk_

Savas talihsiz bir olaydi.

Kazananlar ve kaybedenler vardi. Kahraman Ronark bunu anlamisti. Ama Ronark, mucadele gayreti yuz cizgilerinde donakalan yuzlerce yarali,olu savasciyla kaplanmis savas alanina dogru bakarken, o acimasiz hiddetinin esiri oluyordu. Zalimce burada tek kazananlarin sadece akbabalar oldugunu dusunuyordu.

Orada olmemelilerdi. Vatanlarini korurken, o topraklar uzerinde olmelilerdi. Olmeye, hayatlarini feda etmeye degecek birsey icin olmelilerdi. Burada, yeni kurulmus Karus Klani’nin bunu bir kez daha kendilerine yapmayacagindan emin olmak icin belirsiz bir saldirganlik savasi ugruna hucum ederken ,bilinmez, issiz bir yerde olmemelilerdi. Ronark yabanci topraklarda, mevcut mal ve varliklarini muhafaza etmenin bedelinin yuksek oldugunu ama onlari elinden kacirmanin daha da yuksek oldugunu biliyordu.

Savas talihsiz bir olaydi.

Gavinka, sabahin erken saatlerinde gok gurultusu ve telasla dort nala kosturan binlerce savas atinin sesleriyle uyandi. Bir an icin, El Morad Ordularinin komutani, rutbeli ,savasmaktan baska bir sey bilmeyen, eski bir asker degildi. Sanki, ruyalarindaki sekiller yavasca bilincsizlik icinde suzulerek, gercek dunya icine dalarken, sadece yorgun, bikkin ve dahasi korkmus bir adamdi.

Bu kucuk tas oda icinde yankilanan ses bitince bir an kendine geldi. Ya da en azindan, acimasiz bir dusmana karsi yapilan bir savasta bir millete liderlik etmesi gerekmis biriydi.

Artik savas zamani gelmisti ve son savas cok yakindi. Cok gecmeden, bu topraklara kimin sahip olacagina, kimin yok olmaya mahkum olacagina karar verilecekti.